Ungane mine!

Love will tear us apart

Solveig Østrem og Mari Pettersvold gav i 2011 ut boka Mestrer – mestrer ikke, ei viktig bok om kartlegging og tronge krav for ungars åtferd i barnehagen. Eg las ein kronikk der dei introduserte boka, med treåringen «Sara» som døme på ein unge som var sint og bestemt og derfor vart vurdert utreidd. Korleis spekteret for kva som er normalt vert stramma inn i barnehagen, den ofte lite faglege kartlegginga og korleis ungars åtferd i aukande grad vert knytt til individuelle eigenskapar ved det einskilde barnet heller enn det sosiale i barnehagen er viktige samfunnsspørsmål, som bør diskuterast. Men så merka eg plutseleg at det var ikkje det eg tenkte på medan eg las, eg las heller teksten som ei liste med tips, ei sjekkliste for min eigen treåring: «han er normalt sosial, okei. Han vert ganske fort sint … ups! Her må me jobba med sinnemeistring».

I 2010 var det ei fæl drukningsulukke litt lengre ut i Groruddalen enn me budde, der to gutar drukna. Det kom fram i avisene etterpå at gutane ikkje kunne symja, og det kunne ingen vaksne i nærleiken heller. Ulukka gjorde sterkt inntrykk på mange, og var med og setja symjeopplæring og tomme basseng på dagsorden, igjen eit viktig samfunnsspørsmål. Og kva gjorde eg? Eg melde fireåringen min på symjekurs til tusen kroner. Det gjorde dei andre som hadde råd til det også, symjekursa til den lokale klubben vart fullteikna på ein-to-tre.

Kva er denne impulsen som får oss til å svara på samfunnsspørsmål med å halda endå fastare kring våre eigne, private, personlege ungar – i staden for å ta ordet og diskutera kva som er bra for samfunnet, med ein slags fellesskap som utgangspunkt?

No høyrer eg ei innvending koma flygande som seier at «ja, men det er då to sider av same sak». Men det er ikkje nødvendigvis det: I diskusjonane om tidsklemma i kjølvatnet av Olaug Nilssen si bok med ærlege historier om tidsklemma, så gjeld diskusjonane om det er rett av den einskilde å vera heime for å få meir tid til ungane, eller om det er rett å vera tru mot seg sjølv som fri kvinne og vera full dag på jobben. Ikkje om det er råd å organisera samfunnet annleis, til dømes gjennom å innføra kortare normalarbeidsdag for alle – som tidlegare i historia ikkje har verka så umogleg som det gjer no.

Og det å melda ungen sin på symjekurs hjå den lokale symjeklubben er ikkje det same som å tala for ei betre, ålmenn symjeopplæring. Kva for ein del av ungane i Groruddalen er det som har råd til å gå på symjekurs til tusen kroner? Kanskje dei med foreldre som ville lært dei å symja uansett.

Eg kjenner foreldre som køyrer skuleungane til alle aktivitetar, for at dei ikkje skal gå åleine ute i nabolaget. Og tolvåringar som ikkje får ta t-banen åleine i Oslo, på dagtid. Den fyrste veka etter at det fyrste barnet mitt var fødd, turde eg ikkje sova, av redsle for at ho skulle slutta å pusta.

Det er ikkje så lett å kjenna skilnad på kjærleik og uro. Og kanskje det er sider av det same. Men all denne kjærleiken og otten me pakkar rundt våre eigne ungar, og at det er sosialt legitimt å gjera det i ein slik grad, utgjer ei prioritering. Denne prioriteringa heng saman med kva me ikkje utset for kjærleik, otte og kontrolliver. Så lenge det er å trekkja vinnarloddet i kampen om plassane på betalingssymjekurset som skal sikra symjedugleiken, kjem ikkje alle ungar til å læra å symja. Då kjem nokon andre sine ungar til å drukna.

(Dagens fokustekst i Klassekampen)

Advertisements
Dette innlegget vart posta under Groruddalen. Bokmerk permalenkja.

2 Responses to Ungane mine!

  1. Hege F. seier:

    Glitrande gode poeng, som gjekk rett inn i det eg sat her og tenkte på. For det eg las for to minutt sidan var nettopp ei bokmelding om Olaug Nilsen si bok. Tenkjer eg skulle lese den, men etter omtalane…. Er redd for å sitte desillusjonert tilbake. Lettare å gøyme seg bak at eg eigentleg ikkje har tid…

    Helsing ei seriøst tidsklemt mamma som jobbar fulltid trass i at eg har eit ferdig utreidd barn MED diagnoser. Til gjengjeld har eg ein mann som tar sin del (og tidvis vel så det), ein arbeidsplass som legg til rette, diagnostisert barn i skule som har forstått at dei må legge om slik at han passar inn. Men resten av samfunnet? Skulle ønskje meg eit universelt utforma samfunn der ein ikkje heile tida måtte ha sånne spesialtiltak. Sekstimarsdag hadde vore ein fantastisk stad å starte…

  2. gudrunkj seier:

    Takk for fin kommentar! Heilt samd: Sekstimarsdagen er definitivt ein stad å starta! Og elles: fin blogg du har.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s